Sakramenty i pogrzeb

Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
przed każdą Mszą św.

Spowiedź święta jest Sakramentem Pokuty i Pojednania.

Przez usta kapłana sprawowującego ten sakrament, Pan Jezus odpuszcza nam grzechy, na mocy słów Jezusa wypowiedzianych do uczniów:

Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.
[J 20, 22b-23]

Sakrament Pokuty i Pojednania składa się z trzech aktów spowiadającego się oraz z rozgrzeszenia kapłana.

Akty spowiadającego się:

1. Żal za grzechy.
2. Spowiedź lub ujawnienie grzechów przed kapłanem.
3. Postanowienie wypełnienia zadośćuczynienia i czynów pokutnych.

Warunki sakramentu pokuty:

1. Rachunek sumienia.
2. Żal za grzechy.
3. Mocne postanowienie poprawy.
4. Szczera spowiedź.
5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.

Formuła spowiedzi:

1. Uklęknij u konfesjonału i powiedz:
   Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
   Kapłan odpowiada: Na wieki wieków. Amen.
2. Przeżegnaj się: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
   Kapłan uczyni znak krzyża i zachęci do ufności w miłosierdzie Boże.
   Może to uczynić słowami:
   Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje grzechy.
3. Rozpocznij wyznanie grzechów zdaniami:
   Ostatni raz spowiadałem się przed ...(tygodniem, miesiącem, latami) .
   Pokutę odprawiłem. Popełniłem następujące grzechy: ...
   (przy ciężkich podaję liczbę i okoliczności).
4. Na zakończenie powiedz:
   Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję
   i proszę Boga Ojca o przebaczenie.
5. Następnie słuchaj uważnie pouczeń kapłana i zapamiętaj zadaną pokutę.
6. Przed przyjęciem rozgrzeszenia okaż jeszcze raz skruchę, słowami:
   Boże bądź miłościw mnie grzesznemu.
   Kapłan udzieli Ci rozgrzeszenia słowami:
   Bóg Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju. Przez posługę Kościoła i ja odpuszczam Tobie grzechy w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
   
   Jeżeli dopowie: Wysławiajmy Pana bo jest dobry,
   to odpowiedz: Bo jego miłosierdzie trwa na wieki.
   wtedy kapłan powie: Pan odpuścił tobie grzechy. Idź w pokoju.
7. Kiedy zapuka w konfesjonał, odpowiedz: Amen.
   Odchodząc od konfesjonału powiedz: Bóg zapłać.

Kiedy kapłan będacy szafarzem Sakramentu Pokuty i Pojednania jest wcieleniem oblicza Dobrego Pasterza, miłosiernego i przebaczającego - aczkolwiek nie wszystko usprawiedliwującego - to wierny odczuwa ciepło osobistej troski i doświadcza ojcowskiego objęcia. Poprzez kapłana Dobry Pasterz zbliża się do spowiadającego się, wysłuchuje go, udziela rady, duchowego wsparcia i przebaczenia.

HISTORIA SPOWIEDZI

Kwestia pokuty i praktyk pokutnych w Kościele starożytnym nie była uregulowana. W III w. obok spowiedzi powszechnej rozpowszechnił się zwyczaj jednorazowej pokuty osobistej, na łożu śmierci. W VI w. powrócono do praktykowania pokuty wielokrotnej, równoprawnej ze spowiedzią powszechną. W 1215 Sobór laterański IV wprowadził do dziś obowiązujące przepisy dotyczące pokuty, m. in. obowiązek spowiedzi przynajmniej raz w roku w czasie wielkanocnym oraz tajemnicę spowiedzi. Od 1973 r. kapłani mogą spowiadać także w czasie Mszy świętej, z wyjątkiem kapłana celebrującego.  Zgodnie z zaleceniem instrukcjiz 25 maja 1967 r. mają jednakże: "Wytrwale przyzwyczajać wiernych, aby przystępowalido sakramentu pokuty poza Mszą św., w określonych godzinach, tak aby jego udzielanie dokonywało się w spokoju i z prawdziwą ich korzyścią, jak również nie przeszkadzało im w czynnym uczestnictwie we Mszy świętej."

W Polsce wiele osób spowiada się co miesiąc, w pierwsze piątki każdego miesiąca. Zwyczaj ten pochodzi z tradycji przyjmowania wynagradzającej Komunii Świętej w 1. piątek miesiąca - zbudowanej na objawieniach Św. Małgorzaty Marii Alacoque, która usłyszała od Jezusa: "Przystępującym przez 9 z rzędu pierwszych piątków miesiąca do Komunii Świętej dam łaskę pokuty ostatecznej. Nie umrą w stanie niełaski ani bez sakramentów świętych, a Serce Moje stanie się dla nich ucieczką w godzinę śmierci".

Zachowanie tajemnicy spowiedzi jest jednym z podstawowych obowiązków kapłana. Obwarowano ją wieloma karami prawa kanonicznego. Jest szanowana przez prawo większości większości krajów - bardziej niż tajemnica lekarska, z której może zwolnić sąd. W praktyce tajemnicę spowiedzi ma zapewnić konfesjonał, który oddziela spowiadającego się od spowiednika i od reszty wiernych. Wprowadzony został w XVI w.; w Polsce nazwano go "słuchalnicą". Do tego czasu męzczyżni spowiadali się zazwyczaj przy ołtarzu, a kobiety opodal ambony.

W sytuacjach wyjątkowych, np. zbiorowego zagrożenia życia, kapłan może udzielić rozgrzeszenia zbiorowego. Możliwy jest też udział pośrednika między wierzącym a kapłanem, np. tłumacza. Jego również obowiązuje tajemnica spowiedzi.

Chrzest Św.

Według katolików wyraża ponowne narodziny, jest znakiem ukochania ludzi przez Boga i ustanowienia ich swoimi dziećmi. Wiąże się ze stosownym wpisem do ksiąg parafialnych, który jest w Polsce nieusuwalny, nawet w przypadku odejścia ochrzczonego z Kościoła w późniejszym czasie. Przyjęcie chrztu oznacza, że człowiek staje się chrześcijaninem i może przyjmować inne sakramenty. Obrzęd udzielany jest przez polanie głowy wodą i wypowiedzenie słów niezbędnej formuły Trójcy Świętej: "Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego".

W przypadku zagrożenia życia wystarczy, aby uczyniła to jakakolwiek osoba, nawet niewierząca, ale zwykle chrzest jest udzielany przez księdza podczas niedzielnej mszy i obejmuje także wyznanie wiary przez obecnych, namaszczenie głowy katechumena krzyżmem świętym, włożenie białej szaty, wręczenie zapalonej świecy ojcu lub ojcu chrzestnemu. Tradycyjnie z obrzędem chrztu wiąże się nadanie imienia. Kościół chrzci dzieci, jeżeli rodzice zobowiązują się wychowywać je w wierze katolickiej (jeżeli będzie to niemożliwe, ten obowiązek spada na rodziców chrzestnych). Zwyczajnym szafarzem chrztu jest kapłan lub diakon, nadzwyczajnym szafarzem chrztu może być każdy człowiek, udzielający chrztu drugiej osobie zazwyczaj w wyjątkowych okolicznościach, w imię Trójcy Świętej.

Dokumenty potrzebne do chrztu:

• akt urodzenia z USC,
• dokumenty tożsamości matki i ojca dziecka
• świadectwo ślubu kościelnego,
• zaświadczenia rodziców chrzestnych z ich własnych parafii dopuszczające do godności ojca czy matki chrzestnej,
  - zgodę na chrzest własnego proboszcza w przypadku zamieszkania w innej parafii.

W przypadku, gdy rodzice żyją w związkach niesakramentalnych, konieczna jest rozmowa duszpasterska oraz zobowiązanie rodziców o katolickim wychowaniu dzieci.

Prawo kościelne wymaga, aby rodzice chrzestni spełniali następujące warunki:

• mieli ukończony 16 rok życia,
• sami przyjęli sakramenty wtajemniczenia (chrzest, eucharystia, bierzmowanie),
• prowadzili życie zgodne z wiarą.

Powinni też przedstawić zaświadczenie wydane przez parafię miejsca zamieszkania, że może pełnić funkcję chrzestnego.

Funkcji rodziców chrzestnych nie mogą piastować osoby:

• niepraktykujące,
• pozostające w niesakramentalnym związku małżeńskim,
• uczniowie objęci obowiązkiem katechezy, a nie uczestniczący w niej.

Rzeczy potrzebne do chrztu:

• Biała szata - ozdobna biała chusta, którą dziecko otrzymuje bezpośrednio po chrzcie. Na szacie może być wypisane imię dziecka oraz data chrztu. Biała szata symbolizuje, że dziecko po chrzcie stało się nowym stworzeniem, oczyszczonym z grzechu, i przyoblekło się w Chrystusa. Rodzice i chrzestni mają troszczyć się by dziecko tę nową godność zachowało nieskalaną aż po życie wieczne.
• Świeca chrzcielna - zapalana po chrzcie na znak, że ochrzczony stał się dzieckiem światłości.

Chrzest jest włączeniem do Kościoła i powinien być dniem radości całej rodziny. Najpiękniejszym darem dla dziecka jest modlitwa i przyjęcie Komunii świętej w jego intencji przez wszystkich najbliższych.

I Komunia Św.

Eucharystia wywodzi się od dziękczynienia złożonego Bogu Ojcu przez Jezusa podczas ostatniej wieczerzy Eucharustia to jeden z dwóch najważniejszych sakramentów, na których wspiera się całe chrześcijaństwo. Obok Chrztu stanowi tzw. sacramenta maiora, sakrament większy, w przeciwieństwie do pozostałych pięciu, zwanych sakramentami mniejszymi. Eucharystia nazywana jest także: Wieczerzą Pańską, Łamaniem Chleba, Sakramentem Ołtarza, Najświętszym Sakramentem, Komunią Świętą

Według teologii Kościoła katolickiego Eucharystia celebrowana jest przez cały Kościół tzn. Chrystusa jako głowę i zgromadzony lud Boży jako członki ciała. Celebracji może przewodniczyć tylko kapłan - biskup lub prezbiter. Jego rola w zgromadzeniu eucharystycznym jest wyjątkowa w stosunku do roli, jaką pełnią wierni: dzięki sakramentowi święceń kapłan celebruje in Persona Christi, to znaczy w sakramentalnym zjednoczeniu z Chrystusem. Na mocy tego zjednoczenia sam Chrystus jest dokonawcą całej liturgii, a w szczególności ofiary, jaką na Kalwarii składa Ojcu w imieniu całej ludzkości. Porządek celebracji liturgii Eucharystii nazywany jest Mszą świętą. W trakcie sprawowania Eucharystii dokonuje się przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa.

Katolickie prawo kościelne nakazuje przyjęcie Eucharystii co najmniej raz w roku, w okresie Wielkanocy. Do przystąpienia wymagane jest zgładzenie grzechów śmiertelnych przez spowiedź. Przystąpienie do Komunii w stanie grzechu śmiertelnego jest świętokradztwem, a więc grzechem szczególnie ciężkim.

Kościół wierny poleceniu Jezusa: "To czyńcie na moją pamiątkę", celebruje Eucharystię nie tylko w niedziele, ale również każdego dnia w ciągu roku. Jest ona źródłem i centrum jego życia i działalności.

Przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu każdego chrześcijanina.

Bierzmowanie

Bierzmowanie razem z Chrztem i Eucharystią należy do sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Jest sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej. Jego przyjęcie oznacza zrozumienie prawd wiary i identyfikowanie się z Kościołem rzymskokatolickim.

Bierzmowanie jest sakramentem, który daje Ducha Świętego, aby głębiej zakorzenić nas w synostwie Bożym, ściślej wszczepić w Chrystusa, umocnić naszą więź z Kościołem, włączyć nas bardziej do jego posłania i pomóc w świadczeniu o wierze chrześcijańskiej słowem, któremu towarzyszą czyny.
(KKK 1316)

„Duch Święty namaścił Jezusa; dzięki Chrystusowi i ja otrzymałem Ducha Świętego, który sprawił, że narodziłem się na nowo do życia dziecka Bożego skierowanego w miłości i posłuszeństwie ku Ojcu. Dlatego chcę prowadzić życie w Duchu, poddając się Jego tchnieniu i mocy”.

Istotnym obrzędem bierzmowania jest namaszczenie olejem krzyżma świętego czoła ochrzczonego wraz z położeniem ręki na jego głowie przez szafarza i słowami: „Nadaję Tobie imię… przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.

Bierzmowani dostępują pełniejszego udziału w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa. Zostają powołani do dawania świadectwa Chrystusowi słowem i życiem oraz do podejmowania odpowiedzialnych zadań w Kościele i w świecie.

Człowiek bierzmowany, jako świadek Chrystusa, ma w mocy Ducha Świętego szerzyć wiarę i bronić jej słowem oraz czynem, a w ten sposób przyczyniać się do budowania Kościoła.

W Kościele łacińskim czasem udzielania bierzmowania został przyjęty „wiek rozeznania”. W Kościele w Polsce na ogół bierzmowania udziela się dorastającej młodzieży, która może już całkowicie samodzielnie opowiedzieć się za Chrystusem i Kościołem.

Przygotowanie do bierzmowania rozpoczyna się od 7 klasy szkoły podstawowej. Polega ono na uczestnictwie:

• w lekcjach religii w szkole
• w niedzielnych Mszach świętych
• w spotkaniach przed ceremonią bierzmowania

Bez przyjęcia sakramentu bierzmowania nie można uzyskać zaświadczenia, że jest się wierzącym i praktykującym katolikiem. Jest to sakrament konieczny, aby spełniać funkcje w Kościele, np. rodzica chrzestnego, oraz aby przyjąć sakrament małżeństwa lub kapłaństwa.

Małżeństwo

„Czy nie czytaliście, że Stwórca stworzył ich jako mężczyznę i kobietę? I rzekł:
Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem.
A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela!”
(Mt 19, 4b–6)

Małżeństwo sakramentalne jest monogamicznym związkiem mężczyzny i kobiety, będącym sakramentalnym znakiem miłości Chrystusa i Kościoła. Katechizm Kościoła Katolickiego definiuje małżeństwo jako przymierze mężczyzny i kobiety tworzące wspólnotę całego życia, podejmowane dla ich własnego dobra oraz dla zrodzenia i wychowania potomstwa. Małżeństwo w rozumieniu katolickim jest zatem zjednoczeniem dwojga osób tworzących związek nierozerwalny aż do śmierci jednego z małżonków.

Forma Sakramentu Małżeństwa

Szafarzami sakramentu są sami małżonkowie. Kapłan jest jedynie urzędowym świadkiem zawarcia sakramentu. Zawarcie małżeństwa polega na tym, że mężczyzna i kobieta składają sobie przysięgę wzajemnej, wiernej i dozgonnej miłości.

Nowożeńcy wypowiadają następujące słowa:

„Ja..., biorę ciebie..., za żonę (męża) i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską, oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci”.

Po złożeniu przysięgi przez nowożeńców kapłan oświadcza:

„Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela. Małżeństwo przez was zawarte ja powagą Kościoła potwierdzam i błogosławię w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.

Ślub, wiążąc młodą parę węzłem małżeńskim, ma konsekwencje sakramentalne i prawno-kanoniczne. Z obu tych racji jest on nierozerwalny.

Czasem dochodzi jednak do nieważnego zawarcia małżeństwa – gdy narzeczeni nie są zdolni do jego zawarcia lub gdy próbują zawrzeć małżeństwo z naruszeniem odpowiednich kanonów prawa kanonicznego.

Przed ślubem

Rejestracja na kursy przedmałżeńskie w Diecezji Sosnowieckiej odbywa się poprzez formularz dostępny na stronie:

https://narzeczeni.sosnowiec.pl 

Prosimy, aby każdy z narzeczonych rejestrował się osobno. Koszt przygotowania wynosi 150 zł od pary. Opłata obejmuje nauki wspólne oraz dwa spotkania indywidualne w poradni życia rodzinnego. Narzeczeni mogą wybrać ośrodek prowadzący nauki przedmałżeńskie: Czeladź, Jaworzno, Olkusz lub Wolbrom. Jedynym ograniczeniem jest liczba miejsc w danym terminie kursu. Dlatego prosimy pary planujące ślub o rozpoczęcie przygotowań możliwie jak najwcześniej.

Ważne jest również, aby – jeśli to możliwe – oboje narzeczeni uczestniczyli w tym samym kursie.

Zaświadczenie o ukończeniu kursu wydaje Wydział Duszpasterstwa Rodzin. Dokument jest drukowany na papierze kurialnym i zabezpieczony wyciskaną pieczęcią. Poza kursem przedmałżeńskim narzeczeni zobowiązani są także do odbycia dwóch spotkań w poradni życia rodzinnego. Lista poradni i doradców współpracujących z Wydziałem Duszpasterstwa Rodzin znajduje się na podanej stronie internetowej. Wybór doradcy jest dowolny.

Podczas pierwszego spotkania z narzeczonymi w kancelarii parafialnej należy wydać druczki do spowiedzi. Zawierają one również miejsce na podpis doradcy życia rodzinnego oraz prowadzących kurs przedmałżeński. Po odbyciu przygotowania uzupełnione druki wraz z zaświadczeniem o ukończeniu nauk przedmałżeńskich dołącza się do protokołu.

Wymagane dokumenty

1. Metryki chrztu do ślubu kościelnego (wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed datą ślubu), z adnotacją o przyjęciu sakramentu bierzmowania.
2. Dowody osobiste.
3. Zaświadczenie o uczestnictwie w katechezach przedmałżeńskich.
4. Ostatnie świadectwo z katechezy szkolnej.
5. Zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa – w trzech egzemplarzach.
6. W przypadku wdów i wdowców – metryka śmierci współmałżonka.

Zaświadczenie z USC to:

• zaświadczenie o braku okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa (ważne 3 miesiące),
  
  lub
• odpis aktu zawarcia cywilnego związku małżeńskiego.

Należy również sprawdzić zgodność danych w dokumentach cywilnych i kościelnych.

Namaszczenie chorych

Sakrament namaszczenia chorych jest jednym z siedmiu znaków sakramentalnych Nowego Testamentu ustanowionych przez Chrystusa. Wspomina o nim św. Marek, pisząc o działalności Apostołów, którzy między innymi:

„wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali”
(Mk 6,13)

Ogłasza go i poleca wiernym również św. Jakub Apostoł, pisząc:

„Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.”
(Jk 5,14–15)

Sakrament ten można przyjmować wielokrotnie, ilekroć człowiek zostaje dotknięty ciężką chorobą, a także wtedy, gdy choroba się nasila. Niesłusznie bywa nazywany „ostatnim namaszczeniem”, ponieważ nie jest przeznaczony wyłącznie dla umierających i nie jest zapowiedzią śmierci. Nazwa ta wynika jedynie z faktu, że przy wyliczaniu siedmiu sakramentów jest on wymieniany jako ostatni. Sakramentu namaszczenia chorych udziela wyłącznie kapłan – gdy chrześcijanin znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci z powodu choroby lub starości.

Istota sakramentu

Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego olejem chorych wraz z modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu.

Skutki łaski sakramentu namaszczenia chorych

• zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła
• umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień choroby lub starości
• przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać w sakramencie pokuty
• powrót do zdrowia, jeśli służy to dobru duchowemu chorego
• przygotowanie na przejście do życia wiecznego

Sakrament namaszczenia chorych udziela choremu łaski Ducha Świętego. Łaska ta wspiera całego człowieka, budzi ufność w Bogu i wzmacnia chorego, aby mógł mężnie znosić cierpienie.

Pomaga także dostrzec sens choroby w historii zbawienia – jako osobiste włączenie w zwycięstwo Chrystusa nad chorobą i śmiercią.

Sakrament ten budzi również w chorym świadomość, że współcierpi z Chrystusem za cały Kościół i wszystkich ludzi. Łaska ta pozwala choremu zwalczyć zło, które mu zagraża, oraz otrzymać zdrowie, jeśli jest to potrzebne dla jego zbawienia.

Formy udzielania sakramentu

Udzielanie sakramentu chorych może być celebrowane w trzech formach:

• obrzęd zwykły
• obrzęd sprawowany podczas Mszy Świętej
• obrzęd sprawowany w wielkim zgromadzeniu liturgicznym

Obrzęd zwykły

Miejscem tego obrzędu jest miejsce przebywania chorego – dom rodzinny, szpital, hospicjum lub inne miejsce, w którym nastąpiła choroba.

Przed przyjściem kapłana należy przygotować stół nakryty białym obrusem. Na stole powinny znajdować się:

• krzyż
• zapalone świece
• naczynie z wodą święconą
• kropidło
• wata

Stół ten będzie domowym ołtarzem, na którym kapłan postawi naczynie z olejem chorych oraz Najświętszy Sakrament przeznaczony dla chorego.

Jeżeli chory chce przystąpić do spowiedzi, członkowie rodziny powinni na ten czas opuścić pokój. Po zakończeniu spowiedzi dobrze aby wrócili i włączyli się we wspólną modlitwę.

Po spowiedzi, czytaniu biblijnym i modlitwie litanijnej kapłan namaszcza czoło oraz dłonie chorego olejem chorych i wypowiada słowa:

„Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.”

Po namaszczeniu kapłan udziela choremu Komunii Świętej.

Kapłana należy wezwać do chorego także wtedy, gdy jest on nieprzytomny, ale wcześniej – będąc przytomny – przynajmniej pośrednio prosił o przyjęcie sakramentu.

Kapłan udzieli rozgrzeszenia, sakramentu namaszczenia, będzie modlił się za chorego i udzieli specjalnego błogosławieństwa – nawet wtedy, gdy nie ma pewności, czy chory jeszcze żyje.

Duszpasterze oraz bliscy chorego powinni troszczyć się o to, aby chorzy byli umacniani tym sakramentem w odpowiednim czasie.

Nauka Kościoła

Właściwą naukę o istocie i skutkach sakramentu namaszczenia chorych wyłożył Sobór Trydencki. W jego dokumentach czytamy:

„Istotą jest łaska Ducha Świętego. Jego namaszczenie usuwa winy, jeśli byłyby jeszcze jakieś do odpokutowania, oraz pozostałości grzechu; przynosi ulgę i umocnienie duszy chorego, wzbudzając w nim wielką ufność w miłosierdzie Boże.

Chory podniesiony na duchu łatwiej znosi dolegliwości choroby i trudy, łatwiej opiera się pokusom szatana… a niekiedy odzyskuje zdrowie ciała, jeśli jest to pożyteczne dla zbawienia jego duszy”.

Odwiedziny chorych w parafii - Od godziny 8:00 w I piątek każdego miesiąca.

Pogrzeb

„Świętą i pobożną jest rzeczą modlić się za zmarłych.”
(por. 2 Mch 12,44–45)

Katechizm Kościoła Katolickiego podaje:

1683. Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go „w ręce Ojca”. Ofiaruje Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale.

Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami.

1684. Pogrzeb chrześcijański jest obrzędem liturgicznym Kościoła. Posługa Kościoła powinna w tym przypadku jasno wyrażać rzeczywistą łączność ze zmarłym, a także ożywiać uczestnictwo zgromadzonej wspólnoty w obrzędach i głosić jej życie wieczne.

1685. Różne obrzędy pogrzebu wyrażają paschalny charakter śmierci chrześcijańskiej oraz odpowiadają sytuacjom i tradycjom każdego regionu. Dotyczy to także koloru liturgicznego.

1686. Obrzędy pogrzebu (Ordo Exsequiarum) liturgii rzymskiej proponują trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania: domowi, kościołowi i cmentarzowi.

Uwzględnia się również to, co dla rodziny ma szczególne znaczenie, jakie są zwyczaje lokalne oraz czego wymaga kultura i pobożność ludowa.

Przebieg celebracji jest wspólny wszystkim tradycjom liturgicznym i zawiera cztery główne momenty.

Główne momenty liturgii pogrzebu

1687. Pozdrowienie wspólnoty

Obrzęd pogrzebu rozpoczyna się pozdrowieniem w duchu wiary. Do bliskich zmarłego kieruje się słowa „pocieszenia”. W rozumieniu Nowego Testamentu jest to moc Ducha Świętego w nadziei.

Wspólnota zebrana na modlitwie oczekuje także „słów życia wiecznego”. Śmierć jednego z jej członków (lub jej rocznica, siódmy lub trzydziesty dzień po niej) jest okazją, aby zwrócić uwagę na to, co przekracza perspektywy „tego świata”, i doprowadzić wiernych do prawdziwej perspektywy wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego.

1688. Liturgia słowa

Liturgia słowa w czasie pogrzebu wymaga szczególnego przygotowania, ponieważ w zgromadzonej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy rzadko uczestniczą w liturgii, oraz przyjaciele zmarłego niebędący chrześcijanami.

Zwłaszcza homilia powinna „unikać rodzaju literackiego pochwalnej mowy pogrzebowej” i ukazywać misterium śmierci chrześcijańskiej w świetle Chrystusa Zmartwychwstałego.

1689. Ofiara eucharystyczna

Gdy celebracja ma miejsce w kościele, Eucharystia stanowi centrum paschalnej rzeczywistości śmierci chrześcijańskiej.

Wtedy Kościół wyraża swoją skuteczną jedność ze zmarłym, ofiarując Ojcu – w Duchu Świętym – ofiarę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Prosi także, aby Jego dziecko zostało oczyszczone z grzechów oraz ich skutków i zostało przyjęte do pełni Uczty w Królestwie Niebieskim.

Przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego, uczy się żyć w łączności z tym, który „zasnął w Panu”, przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem.

1690. Pożegnanie zmarłego

Żegnając zmarłego, Kościół „poleca go Bogu”. Jest to ostatnie pożegnanie, jakie wspólnota chrześcijańska oddaje swemu członkowi, zanim jego ciało zostanie wyniesione i pogrzebane.

Tradycja bizantyjska wyraża je przez pocałunek zmarłego. W tym ostatnim pozdrowieniu śpiewa się dla uczczenia jego odejścia z tego życia i rozstania z nami, ale także dlatego, że nadal trwamy w komunii i w zjednoczeniu.

Śmierć nie oddziela nas od siebie, ponieważ wszyscy zdążamy tą samą drogą i odnajdziemy się w tym samym miejscu. Nie będziemy nigdy rozłączeni, ponieważ żyjemy dla Chrystusa i jesteśmy zjednoczeni z Nim, idąc ku Niemu. Wszyscy razem będziemy kiedyś w Chrystusie.

Ważne informacje

Zabronione są uroczyste obrzędy pogrzebowe w czasie Triduum Paschalnego. W czasie pogrzebu w tych dniach odczytuje się jedynie psalmy i modlitwy liturgiczne, a uczestnikom pogrzebu nie udziela się Komunii Świętej.

Od Wielkiego Czwartku wieczorem do Wielkiej Soboty włącznie nie wprowadza się ciała do kościoła, w którym odbywa się adoracja Najświętszego Sakramentu.

Formalności pogrzebowe

Osoby załatwiające sprawy pogrzebowe powinny zgłosić się w kancelarii parafialnej jak najszybciej po stwierdzeniu zgonu przez lekarza, aby ustalić termin, miejsce oraz formę pogrzebu.

Aby dopełnić formalności (m.in. spisanie zgonu), należy przedstawić w kancelarii parafialnej następujące dokumenty:

• odpis aktu zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego,
• zaświadczenie o przyjęciu sakramentu namaszczenia chorych (jeśli został udzielony).

Według Kodeksu Prawa Kanonicznego

§ 1. Jeśli przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:

• notoryczni odstępcy od wiary, heretycy i schizmatycy;
• osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;
• inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.